Het einddoel komt stilaan in zicht. De kilometerteller geeft
al meer dan 2.000 km aan. En toch oogt iedereen nog fris. De kleine kwaaltjes die ‘s morgens hier en
daar opduiken, worden met een kwinkslag verholpen en exact op het afgesproken
uur staat iedereen vertrekkensklaar om aan de volgende etappe te beginnen.
Het hoogtepunt van dag zou de beklimming naar Cruz de Fer
worden. Een belangrijk merkpunt op 1500 m hoogte in de pelgrimstocht naar
Compostela. Maar voor we zover waren, passeerden we nog Hospital de Orbigo (
waar een eeuwenoude brug de pelgrims over de Orbigo-rivier helpt) en Astorga, (een belangrijke plek op de Camino en waar het bouwwerk van Gaudi een
aantrekkingspool vormt). Voor ons was zeker de entree in deze laatste stad
verrassend. De fietsbrug die ons veilig over de spoorweg leidde, was een attractie
op zich.
Wat over 9 maanden?
Al bij de eerste kilometers vielen ze ons op. In de weiden of op de toren van enkele kerken zag je ze zitten. Soms roerloos kijkend, soms klepperend bij onze passage. Het zijn de ooievaars. De vraag is nu: wat zal het resultaat over negen maanden zijn, zeker als deze babybrengers onze elegante, snelle dames vooraan in het peloton hebben gespot.
Al bij de eerste kilometers vielen ze ons op. In de weiden of op de toren van enkele kerken zag je ze zitten. Soms roerloos kijkend, soms klepperend bij onze passage. Het zijn de ooievaars. De vraag is nu: wat zal het resultaat over negen maanden zijn, zeker als deze babybrengers onze elegante, snelle dames vooraan in het peloton hebben gespot.
We hebben een steen gelegd
Tijdens de eerste bevoorrading werden we even opgeschrikt door een kleine wervelwind die plots over onze pic-nicplaats trok. In een paar seconden vlogen allerlei voorwerpen de lucht in. Ondermeer een van de tafelkleedjes werd metershoog de lucht in gezogen. Spijtig genoeg waren we vergeten er een kaartje aan te hangen zodat de vinder in Tsjechië, Polen of Portugal het kleinood had kunnen terugsturen. Voor de eerlijke vinder lag een minstens een banaan klaar.
Tijdens de eerste bevoorrading werden we even opgeschrikt door een kleine wervelwind die plots over onze pic-nicplaats trok. In een paar seconden vlogen allerlei voorwerpen de lucht in. Ondermeer een van de tafelkleedjes werd metershoog de lucht in gezogen. Spijtig genoeg waren we vergeten er een kaartje aan te hangen zodat de vinder in Tsjechië, Polen of Portugal het kleinood had kunnen terugsturen. Voor de eerlijke vinder lag een minstens een banaan klaar.
Na de lunch was het tijd om aan het zwaardere werk te
beginnen, de klim naar het IJzeren Kruis. Ieder reed op eigen tempo over de
kilometerslange hobbelige, en op het einde steile, weg naar boven. Daar legden
enkelen een steen bij de duizenden anderen die ons voorgingen.
Bijna echte coureurs
Tijdens ons verblijf op de top verschenen plotseling enkele wedstrijdwagens van de Vuelta de Léon. Er werd een aankomstlijn getrokken voor het bergklassement en de renners zouden over afzienbare tijd langskomen, zo werd gemeld. Gelukkig zaten ze, wegens de sterke wind, meer dan een uur achter op het traagste wedstrijdschema. Dit zorgde ervoor dat we zonder problemen aan de afdaling konden beginnen en probleemloos de aankomstplaats voor deze wedstrijd mochten passeren. Een veiligheidsman van de organisatie was wel zo verbouwereerd bij het zien van onze groep dat hij prompt achterover viel. Gelukkig zonder erg!
Tijdens ons verblijf op de top verschenen plotseling enkele wedstrijdwagens van de Vuelta de Léon. Er werd een aankomstlijn getrokken voor het bergklassement en de renners zouden over afzienbare tijd langskomen, zo werd gemeld. Gelukkig zaten ze, wegens de sterke wind, meer dan een uur achter op het traagste wedstrijdschema. Dit zorgde ervoor dat we zonder problemen aan de afdaling konden beginnen en probleemloos de aankomstplaats voor deze wedstrijd mochten passeren. Een veiligheidsman van de organisatie was wel zo verbouwereerd bij het zien van onze groep dat hij prompt achterover viel. Gelukkig zonder erg!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten