Daar was ie dan…. de laatste rit. ’s Morgens verborg mist het dorpje Portomarin
onder een grijs vochtig deken. Voor het eerst dienden we warmere kledij aan te
trekken. Maar de zon liet gelukkig niet lang op zich en priemde zich snel een
weg door het wolkendek.
Dat wij niet de enigen waren die de weg naar Compostela
insloegen werd ons onmiddellijk duidelijk bij het buitenrijden van Portomarin.
Tientallen stappers waren al iets vroeger aan de tocht begonnen en kleurden de
Camino. Opvallend heel wat jonge stappers die de laatste honderd kilometer
opgingen.
Het werd een korte maar een lastige etappe . We kregen de
laatste uren niet cadeau en moesten stevig trappen om uiteindelijk Monto Goso,
de berg van de vreugde, op een 5 tal kilometers voor Santiago op te rijden.
Met
de glimlach maar bij velen ook met de krop in de keel trokken we de remmen
dicht. Het was mooi geweest. Een onvergetelijke ervaring. Eentje die fysiek de
nodige moeite had gekost maar ook innerlijk heel wat had teweeggebracht. De
felicitaties en de omhelzingen waren gemeend en deden deugd. Santiago de
Compostela: we hebben het samen gehaald.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten